Sabah çayımı yudumlarken gözüm yine ana akım medyanın o meşhur 'Flaş Flaş! Memur ve emekliye kuruşu kuruşuna zam tablosu!' manşetine takıldı. Manşette öyle bir şenlik havası, öyle bir karnaval coşkusu var ki sanırsın Merkez Bankası kasayı sırtlayıp mahalle meydanında halka beşibiryerde dağıtıyor. Haberi bir heyecanla açtım; meğer enflasyon tahmini iki gıdım yukarı kaymış, bizim maaşlara da bir kangal sucuğun çeyreği kadar pay düşmüş. Memleketçe hesap makinesi pillerini çiğneyip bitirdik, hâlâ küsuratların virgülden sonraki altıncı basamağında refah arıyoruz.
Tahminler Havada Uçuşuyor, Pazar Filesi Yerde Sürünüyor
Merkez Bankası’ndaki kıymetli iktisatçılarımız yine janti takım elbiseleri çekip grafiklerin başına geçmiş, projeksiyon üstüne revizyon patlatmışlar. Tabloya bakıyorsun; virgüllü oranlar, çıpalar, hedef patikaları... Yahu güzel abilerim, mahalledeki emekli Nuri Amca’nın tek bir ekonomi patikası var: Salı pazarının dağılma saatine denk gelip tezgâh altındaki ezik domatesleri yarı fiyatına kapatabilmek! Memur desen, ay sonunu getirebilmek için üçüncü derece akrabalarından borç isteme teknikleri üzerine doktora tezi hazırlıyor. Bizim mutfak bütçesini dengelemek için iktisat yetmez, doğrudan simya ilmi lazım.
Kuruşların Dansı ve Memleket Huzuru
Sonuç olarak ne oldu? Memura yüzde bilmem kaç, emekliye seyyanen refah kırıntısı. Maaş bordrosunu eline alan vatandaş, sanki atomu parçalamış gibi boşluğa bakıyor; paranın hesaba girmesiyle faturalara dağılması arasındaki süre ışık hızını bile geride bırakıyor. Ama kabahat bizde mi? Kesinlikle değil. Ben şahsen bu karmaşık finansal tablolara bakıp tansiyonumu fırlatmayı çoktan bıraktım. Çayımı tazeledim, balkona geçtim; aşağıda 50 liralık benzinle 35 kilometrelik güzergâh planlayan taksici esnafının hüzünlü matematiğini izliyorum. Dünyanın en huzurlu insanı, zam beklentisini sıfırlayıp akşama yoğurt-ekmek yapmaya karar vermiş Türk vatandaşıdır. Şimdi sakince hesap makinelerini yere bırakın ve dağılın.
