Sabah gözümü açtım, haber bülteninde Sayın Şimşek'in o meşhur, hem güven veren hem de 'biraz daha dişinizi sıkın' diyen sakin tebessümü var. Haber şu: Dört adet uluslararası bankayla el sıkışılmış, tam 5,1 milyar dolar kaynak temin edilmiş. İnsanın içinden hemen bir ferahlama geçiyor tabii; sanırsın para yarın sabah PTT şubelerinden eşit şekilde pay edilecek, her vatandaşa birer çeyrek altınla yarım kangal sucuk dağıtılacak.
Kuru Pasta ve Çay Eşliğinde Küresel Finans Zirvesi
Mehmet Şimşek'teki bu ikna kabiliyeti kimsede yok. Yabancı bankacıları masaya oturtup memleketin durumunu öyle bir anlatıyor ki, adamlar cüzdanı masaya bırakıp üstüne bir de ceketlerini hediye edip gidiyor. Muhtemelen görüşme esnasında 'Ağabey vallahi piyasa açılacak, bayramdan sonra herkes rahatlayacak' tadında evrensel bir esnaf lisanı devreye girdi. Yoksa elin Avrupalı finans devine beş milyar doları tek imzada bağlamak normal şartlarda akıl kârı değil.
Peki Bu Para Bizim Pazar Filesine Uğrar Mı?
Tabii sokaktaki vatandaşın ilk tepkisi 'Hayırlı olsun, bize ne düşüyor?' oldu. Kahvehanede üçüncü çayını yudumlayan emekli Şevket Amca, haberi duyunca bastonunu doğrultup 'Acaba en düşük emekli maaşına bunu bölersek kaçar lira düşer?' diye hesap makinesini çıkardı. Sonuç hüsran; çünkü bu paralar öyle emeklinin bayram ikramiyesine, pazar tezgâhındaki kilosu yüz liralık domatese doğrudan gitmiyor. Paranın adı 'yeşil dönüşüm', 'kalkınma' falan filan. Yani biz yine markette ucuz salça ararken dünyayı kurtarıyor olacağız.
Velhasıl kelam, kasaya para girdi mi girdi, imzalar atıldı mı atıldı. Ben şahsen balkonuma geçip kaçak çayımı demledim, market broşürlerini inceleyerek bu 5,1 milyar doların memleket semalarından süzülüşünü izliyorum. Siz de çok heveslenmeyin; kredi kartı asgarisini ödemeye devam, dünya bankaları bile bizim kadar sabırlı borçlu bulamaz.
