Batı dünyası yine kendine dert bulmakta zirveyi kimseye kaptırmıyor. İsviçreli, Danimarkalı uzmanlar önlüklerini giyip kürsülere çıkmış, 'Aman efendim glikasyon süreci kolajeni parçalar, rafine un cildi sarkıtır, bol bol somon ve avokado tüketin' diye ahkam kesiyor. Güzel kardeşim, biz burada avokadoyu rüyamızda görsek 'Rabbim hayır etsin, başımıza ne büyük bir masraf açılacak' diye fakire sadaka veririz. Sabah kahvaltısında yarım bayat simitle tavşan kanı çayı mideye gömüp, metrobüs kuyruğunda egzoz dumanıyla derin gözenek temizliği yapan bir toplumuz biz. Bize kolajenden mi bahsediyorsunuz?
Anti-Aging Olarak Salçalı Ekmek Kültürü
Araştırma heyeti çok iddialı konuşuyor: 'Kötü beslenirseniz yüzünüz 10 yaş yaşlı görünür.' Yahu benim mahalledeki emekli Şükrü Amca tam 45 yıldır sadece karbonhidrat, kuru fasulye ve akşamları ana haber bülteni izleyerek besleniyor. Adamın yüzü kırışık değil, direkt topoğrafik harita. Ama sor bakalım neden kırışık? Rafine şekerden mi, yoksa 12 bin liralık maaşla doğalgaz faturasını denkleştirmeye çalışırken kaşlarını çatıp girdiği insanüstü mimik kombinasyonlarından mı? Bizim coğrafyada kırışıklık bir yaşlanma belirtisi değil, hayat mücadelesinin surata vurulmuş ıslak imzalı tapu senedidir.
En Güçlü Nemlendirici: Sınırsız Vurdumduymazlık
Kısacası saygıdeğer bilim dünyası, siz o steril laboratuvar tüplerini masaya bırakın da gelin bizim Esenler Dörtyol'da iki tur atın. Cildi asıl yaşlandıran şey karbonhidrat molekülleri falan değil; ay başı gelen kira zammı, üst komşunun gece yarısı balkondan halı silkmesi ve bakkalın 'bozuk para yok sakız vereyim mi' teklifidir. Bizim memlekette dünyanın en pahalı kırışıklık kremi bile, demli bir çay eşliğinde balkona oturup 'Aman koy gitsin ya, dünyaya bir daha mı geleceğiz' deme lüksünün yerini tutamaz. Bırakın yüzümüz kırışsın; en kötü vesikalık çektirirken fotoğrafçı arkaya biraz ışık verir, iki de fırça darbesi atar, yeniden on sekizimize döneriz.
