Geçen gün bir arkadaşım ev arıyordu, 'Rıfat gel beraber bakalım, tek başıma gidince ev sahipleri eziyor' dedi. İlanda 'Ferah, merkezi konumda, bahçe katı 1+1' yazıyordu. Gittik; bahçe katı dediği yer yerin iki kat altı, pencereden bakınca yoldan geçen kedinin sadece patileri görünüyor. Evin içinde rutubetten yeni bir ekosistem oluşmuş, duvarlarda daha önce bilim dünyasının keşfetmediği yosun türleri yetişiyor. Ama ev sahibi Hulusi Amca kapıda bizi Merkez Bankası Başkanı edasıyla karşıladı.
'Duvara Çivi Çakmak Yasak, Evde Zıplamak Yasak!'
Hulusi Amca başladı şartları sıralamaya: 'Öncelikle kira 25 bin lira. İki kira depozito, bir kira emlakçı komisyonu, bir kira da benim moral motivasyon bedelim. Kefil olarak en az 15 yıllık kadrolu devlet memuru isterim; ayrıca akşam saat 9'dan sonra sifon çekmek ve evde terlikle yürümek kesinlikle yasak!' Arkadaşım dayanamayıp 'Amca biz evde yaşamayalım, sadece ay başında parayı kapının altından atıp parkta uyuyalım, ev de hiç yıpranmaz' dedi. Hulusi Amca iki saniye düşündü, 'Vallahi bana uyar ama parktaki bank için de yarım kira depozito alırım' diye cevap verdi.
Oradan çıkıp bir çay bahçesine oturduk. Eskiden insanlar ev sahibi olma hayali kurardı, şimdi 'makul bir ev sahibi' bulma hayali kuruyor. Çaylarımızı yudumlarken ilan sitelerini kapattık; bu gidişle en mantıklı yatırım 4 mevsim su geçirmeyen kaliteli bir kamp çadırı almak gibi görünüyor.
