Yıllardır değişmeyen milli seyir sporumuz olan Meclis oturumlarında dün yine tansiyon ibresi tavana vurdu. Mikrofonların cızırtısı arttı, hatibin ses tonu 'mahalle kavgasına çağıran amca çocuğu' seviyesine yükseldi ve Türk parlamenter sisteminin o kadim refleksi devreye girdi: Topluca ayağa kalkıp kapıya yönelmek! Biz de evde doğalgaz faturasına bakıp derin nefes egzersizleri yaparken televizyonun sesini açtık; acaba bu sefer protesto edenler nereye kadar yürüyecek, ceketleri kim tutacak diye çekirdek çıtlatmaya başladık.
Kürsüden Kulise Taktiksel Yürüyüş
Siyaset tarihimizin en şık protesto hareketi olan 'salonu terk etme' eylemi, Türk insanının akraba düğününde 'ben bu masada eltimgille oturmam' diyerek çantayı kapıp kalkmasıyla aynı genetik temele dayanıyor. Önce dosyalar masaya hışımla vuruluyor, yan sıradaki vekilin kolu dürtülüyor, ardından ceketlerin önü iliklenip kapıya doğru ağır çekim bir yürüyüş başlıyor. Kalan vekiller ise 'zaten siz yokken içerisi daha ferah oldu' edasıyla bıyık altından gülümseyip telefonlarından pazar fiyatlarına ve altın kuruna bakmaya devam ediyor.
Vatandaşın Derdi: 'Bari Klimayı Kapatsaydınız'
Dışarıda ise hayat tüm yalınlığıyla devam ediyor. Semt pazarında akşam ezanına doğru ezik domates kovalayan emekli Hayri Amca için bu terk ediş bambaşka bir anlam taşıyor: 'Madem erken çıkacaklardı, bari Genel Kurul'un ışıklarını ve havalandırmasını kapatsalardı, elektriğe yine zam geldi.' Memlekette herkes bir şeyleri terk etmenin peşinde zaten; genç vize alıp gitmek ister, kiracı ev sahibinden kaçmak ister, esnaf dükkanın kepengini erken indirmek ister... Siyasiler en azından kapıyı çarpıp Meclis bahçesinde demli çay eşliğinde tansiyon düşürüyor. Biz market kuyruğunu bile terk edemiyoruz, zira arkamızdaki teyze sıramızı kapar. Neyse, demliği tazeleyeyim de akşam haberlerinde kim kimi daha havalı kınamış onu puanlayalım.