Sabah kahvesine yarım küp şeker atanı vatan haini ilan eden o kutsal 'arınma' dalgası nihayet hepimizi vurdu dostlar. 'Ay ben şekeri kestim, cildime bir aydınlık geldi' diyen tiplere kanıp üç gündür çayı tatsız, tatlıyı uzaktan seyrederek içiyorum. Geldiğimiz nokta şu: Cildim aydınlandı mı bilmem ama kafanın içi saat 18:00 trafiğindeki Mecidiyeköy meydanına döndü. Beyin hücreleri yukarıdan bağırıyor: 'Usta bize iki gram toz şeker at, yoksa sol kolun koordinasyonunu salıyoruz aşağıya!' Biz bu şekeri sağlığımız için mi bıraktık, yoksa topluca zihinsel emekliliğe ayrılmak için mi, inanın çıkış yolunu göremiyorum.
Hurmayla Kandırılan Mazlum Beyin Hücreleri
Memlekette yeni bir zenginlik göstergesi peydahlandı; tatlı krizine girince cebinden çiğ kaju ve Medine hurması çıkaran orta sınıf elitizmi. Kardeşim, senin o ataların Çanakkale’de hoşaf içerek destan yazdı; sen iki adet unsuz, şekersiz, avokadolu browni yedikten sonra market kasasında şifreni üç kere yanlış girip kartını bloke ettiriyorsun. Beyin dediğin organ bu coğrafyada zaten ekstra mesai yapıyor; kira zammı, benzin faturası, komşunun gürültüsü derken kafa dumanlı. Sen bir de o kafaya giden tek yakıt olan çay şekerini kesersen, adam otobüs durağında kendi adını unutur, belediye otobüsüne bilet yerine ehliyet basmaya çalışır.
Baklavaya Düşman, Mantığa Hasret
İşin fenası, şekeri kesen adamda öyle bir ahlaki üstünlük başlıyor ki sanırsın Nobel Fizik Ödülü’nü brokoli yiyerek almış. Masaya tulumba tatlısı gelince şeytan görmüş gibi geri basanlar, yarım saat sonra boş duvara yirmi dakika kilitlenip hayatı sorguluyor. Beyin çalışmıyor şekerim, basbayağı yakıt bitti! Beyin dediğin o et parçası glikozla beslenir; ona chia tohumu verirsen o da sana günün ortasında 'Ben bu dünyaya niye geldim' depresyonu hediye eder. Neticede ben kararımı verdim: Şekerden kaçarken aklımı sokak köpeklerine meze edemem. Demli çayıma iki şekerimi atar, dünyayı da yarım anlama kapasitemle paşa paşa seyrederim. Fazla zeka bu coğrafyaya zaten ziyan, bari ağzımız tatlansın.
